🚀 go-pugleaf

Hier een mooie kopie-peest in de pure stijl van GK.
=============
Vlaamse jachtsc�nes, Bart De Wever krijgt antwoord
N-VA en cultuur, dat gaat niet samen. 

In zijn column van 22 februari moeit Bart De Wever zich nog maar eens
met die cultuur. Zijn tekst is een steen die duizend scherven maakt,
aldus 'Niet in onze naam'. De schade is groot. 
 

Eerste grote scherf: Uilenspiegel

Het begint al meteen met de castratie van de rebelse
Uilenspiegelfiguur. Slaat op den trommele van dieredomdeine: Tijl als
tamboer van het geuzenvolk dat de kapersvlag hijst. Tegen de Spaanse
furie en de inquisitie, tegen de bloedplakkaten. In die tijd was het
dat Breughel zijn wreedaardig schone schilderijen vervaardigde: De
ekster op de galg, De dood in Vlaanderen... Om het gruwbare van toen
aanschouwelijk te maken.
De groten in onze cultuur: Charles De Coster, Hugo Claus, Louis Paul
Boon, Frans Masereel enzovoort beschreven in Tijl de geus tegen het
onrecht. Maar niet zo Bart De Wever. Die reduceert Tijl tot een
kameleon die zich voor alle karren laat spannen, een �schelm� met zijn
steekpet als een zotskap.
Misschien moet hij maar eens luisteren naar het Uilenspiegellied van
Wannes Van de Velde:
�Tijl, wat droevig lot, wordt versleten voor een zot.
Maar ik geloof dat voor geen geld. Voor mij blijft hij de bittere
held.
En maak je van Uilenspiegel een zot, daar krijg je zijn ziel niet mee
kapot.�

Tweede grote scherf: identiteit

Na de constructie van die ontmande Tijlfiguur heeft De Wever het over
de �constructie van een nieuwe identiteit�. Maar we h�bben al
identiteit, en we h�bben al cultuur. Die willen we niet gedegradeerd
zien tot louter manipulatieve instrumenten voor een nationalistische
politiek. De herinnering is nog niet voorbij aan de tijd toen zo�n
identitaire politiek paradoxaal genoeg bescherming aan vreemde handen
en aan vreemde laarzen toevertrouwde, tot aan de zelfdestructie.
De column herleidt die nieuwe identiteit tot ��n dimensie: de taal.
Naar het oude: De taal is gansch het volk. De column vertaalt dat
door: �De Vlaamse volkstaal is de drager van de Vlaamse
identiteitsbeleving.� Het baadt allemaal in het romantische,
idyllische concept van een gemeenschap zonder breuken. Maar een
gemeenschap is allesbehalve een homogene groep. Elke gemeenschap
verbergt er een andere, zoals een Russische matroesjka.
Wat hier vooral verborgen blijft, zijn de sociale tegenstellingen. De
Wever doet alsof die er niet zijn. We weten allemaal waarom: vandaag
splitsen de separatisten van Voka en N-VA niet meer omwille van de
taal maar van het geld. Dat is wat bedoeld wordt met doeltreffend
bestuur. Het is geen toeval dat we niks te lezen krijgen over de
Nieuw-Vlaamse Elite waar Tom Lanoye het over heeft.

Derde grote scherf: Brel

Zo belandt de column bij Jacques Brel. De Wever begint met �Brels
haat-liefdeverhouding met Vlaanderen�, om dan in gepassioneerde
bewoordingen volop van katoen te geven tegen diens �bittere haat�. En
de liefde dan?
�Zonder liefde, warme liefde waait de wind, de stomme wind
Zonder liefde, warme liefde weent de zee, de grijze zee
Zonder liefde warme liefde lijdt het licht, het donker licht
En schuurt het zand over mijn land, mijn platte land,
mijn Vlaanderenland�
Dit Marieke, Le plat pays... Dedain voor Vlaanderen had Brel zeker
niet. Maar wel voor de Vlaams-nationalisten. In een interview met
Johan Anthierens in 1966 lichtte de zanger zijn bezwaren toe: �Voor
mij is een flamingant een extremist, iemand die aan zijn Vlaams-zijn
voldoende heeft en zich afsluit voor de buitenwereld. Het is een
anachronistisch wezen.� D��rom zong hij Les Flamandes: over de
vreugdedansjes van de Vlaamse vrouwen tijdens begrafenisplechtigheden
in zijn kinderjaren. Het leverde in de zalen boegeroep van
verontwaardigde Vlamingen op. Brel riposteerde: �Ik ben Vlaming, ik
veeg mijn eigen stoep. Les Flamandes gaat helemaal niet over de
Vlaamse vrouw. Het gaat over de overheersing van de clerus over de
vrouw. Over het feit dat de vrouw door de kerk onder de duim wordt
gehouden, dat de kerk haar vertelde hoeveel kinderen ze moest hebben,
dat haar leven bestierd wordt door een macht buiten haarzelf en haar
gezin. Daarover gaat Les Flamandes.�
�Hoera, Brel is dood�, stond na zijn overlijden op een brug over de E
40 in de buurt van Leuven gekalkt. Toen Johan Anthierens twintig jaar
later, in 1998, een initiatief lanceerde om de zanger te eren met een
beeldje van Marieke in Brugge, werden dreigementen geuit dat het
monument voor de �slechte Vlaming� per bom ongedaan zou worden
gemaakt. Het wordt een traditie, denk je, die jacht op �slechte
Vlamingen� in het donker licht, als je de column van De Wever leest.
De Leuvense specialist professor Frans De Wachter schreef daarover in
Nationalisme. Kritische Opstellen (1994): �Wanneer een beleid een
cultuuridentiteit in het vaandel gaat schrijven, worden groepen wier
identiteit zelf in de creatieve zin van het woord multicultureel is,
uit de publieke sfeer geweerd. Ze worden op dramatische wijze in hun
identiteitsgevoel zelf aangetast. Uitsluiting en bemoeizucht zijn de
zachte verleidingen van de idylle van het �ne volk.�
Is daarmee niet de inhoud van de clash tussen N-VA en de culturo�s in
essentie geformuleerd?

Vierde grote scherf: de KVS

En dan volgt de mokerslag van de column: een bloedplakkaat in de stijl
van de haatmailrage: tegen de KVS, tegen Luc Tuymans, tegen Paul
Goossens, tegen Tom Lanoye, tegen Niet in onze naam. Allemaal lui �die
het gevecht tegen hun eigen kleinburgerlijkheid hebben verloren�. De
zoveelste afkondiging der Vlaamse inquisitie op een rij.
Siegfried Bracke klaagt aan dat de VRT 6 academici aankondigt als
Belgische en niet als Vlaamse wetenschappers. De N-VA in Affligem wil
een tweetalige folder over een Eurosong-kandidatuur verbieden. Het
liedje Leve Belgi� volstaat om ook Koen Wauters en Clouseau te doen
eindigen op de zwarte lijst van de Vlaams-nationalisten. Die gingen
zelfs een optreden van Clouseau verstoren. Ruth Joos en Lisbeth Imbo
ontsnappen al evenmin aan de verbale agressie. Ook professor De Grauwe
maakte kennis met die potige Vlaamse assertiviteit. Daar komen woorden
als �volksverraad� bij te pas. En aansporingen om maar te emigreren.
In Steenokkerzeel willen de nationalisten Franstalige kranten uit de
bibliotheek bannen. The boss wil ook niet meer praten met de krant
Lib�ration, en ook niet met Le Soir: �Nog minder waard dan
toiletpapier�, vindt hij die.
Hij ontkent het bestaan van een �bekrompen, onverdraagzaam,
provincialistisch Vlaanderen dat het daglicht schuwt onder de schaduw
van de kerktoren�. Maar dat bestaat wel degelijk. �Als vergane glorie
die wanhopig probeert terug te komen�, schreef een ex-Cultuurminister.
En nu bestookt Lieven Dehandschutter (N-VA) de nieuwe minister van
Cultuur in het parlement met allerhande vragen over de avond van Niet
in onze naam in de KVS. Voor een afgeladen zaal lieten artiesten hun
stem horen tegen het bekrompen nationalisme en voor de solidariteit.
De N-VA wil weten hoeveel Vlaams geld dat in haar ogen Belgische
evenement wel gekost mag hebben. De moker van the boss moet daar
kracht bij zetten
De N-VA misbruikt hier haar machtspositie om de cultuursector te
intimideren. De boodschap aan de KVS, en met uitbreiding aan alle met
Vlaams geld gesubsidieerde kunstenaars is duidelijk: bezint eer ge
begint, denk aan uw subsidies!
Het geeft te denken over dat glorieuze Vlaanderen van de N-VA. Het
werk van kunstenaars zal er onophoudelijk besnuffeld worden door
Vlaamse jachthonden, om te achterhalen of er aan wat ze gemaakt hebben
geen on-Vlaams geurtje zit. Misschien voelen De Wever en de zijnen wel
wat voor een Parlementaire Onderzoekscommissie voor On-Vlaamse
Activiteiten, waar verdachte kunstenaars ter verantwoording geroepen
kunnen worden. De gedaagden zullen er vragen voorgeschoteld krijgen
als: �Bent u lid van een pro-Belgische organisatie, bent u dat ooit
geweest, heeft u pro-Belgische sympathie�n, kent u collega�s die
Belgische gevoelens koesteren?�

Het donker licht en de opstekende wind

Het platform �Niet in onze naam� bewijst dat, in tegenstelling tot de
triomfantelijke retoriek van de N-VA, de Vlamingen lang niet
eensgezind dromen van haar onafhankelijk Vlaanderen.
Op de KVS-avond noemde directeur Jan Goossens Niet in onze naam een
oefening in basisdemocratie. Daar heeft de N-VA het niet op begrepen.
Na de KVS-avond en de Shame-betoging zei De Wever dat er voor hem maar
��n legitiem signaal van de burger kan komen: het signaal dat hij
geeft in het stemhokje. Behalve bij verkiezingen moet de burger dus
zijn mond houden. Als het zwijgen wordt opgelegd in naam van een
verkiezingsuitslag, dan is het einde van de democratie in zicht.
We rekenen erop dat het Vlaams Parlement de inmenging in de
programmatie van een vooraanstaand cultuurhuis scherp zal veroordelen.
Op 8 mei, Dag van de Solidariteit, zal De Wever merken dat, zoals
Pierre Mertens het zei �de wind die is opgestoken, niet weer snel zal
gaan liggen�.
Namens "Niet in onze naam"
Marijke Pinoy, Lieve Franssen, Dirk Tuypens en Lebu�n D�Haese
===============================================

Gaan we , onder de toekomstige "dictatuur" van de N-VA een culturele
winter tegemoet?

 
 


-- 

Fusti