🚀 go-pugleaf

Zondag 18 januari - 22.30u - Gent. Ik rijd op de ring van Gent achter een
kleine rode wagen (het zou een Peugeot 205 kunnen zijn geweest) met een
sticker van een garage uit Gent erop. Ik heb nauwelijks tijd om te bedenken
dat ik nog niet zo vaak een "echte" Gentenaar op die ring heb gezien, als
een eind achter mij een wagen met blauw knipperlicht opduikt. Ik voeg
onmiddellijk op het rechtervak in. Het rode wagentje blijft hardnekkig links
rijden. Als het knipperlicht tot op enkele meter genaderd is, begint ook een
sirene te
loeien. Ik zie het rode wagentje links op een voorselecteerstrook schieten
en meen te begrijpen waarom de persoon links was blijven rijden.
Het linkervak is vrij en ik begin dus de wagens op het rechtervak rustig
voorbij
te rijden, als ik plots het rode wagentje vlak voor mij opnieuw de weg zie
opdraaien, nagenoeg stilstaand. Mijn hart slaat enkele toeren over en met
een ruk naar links kan ik een ongeval vermijden (godzijdank waren er geen
obstakels). Ik draai terug de weg op en knipper 1 x kort met met mijn
verstralers om de bestuurder van het rode wagentje op mijn aanwezigheid
attent te maken. In de lichtschijn, zie ik korte grijze haren. Uit eerbied
voor die grijze haren en aangezien alles met een sisser was afgelopen,
besluit ik - in een goede bui - dat iedereen fouten maakt. Als de chauffeur
voor mij knippert met zijn mistlamp, interpreteer ik dat zelf als een
verontschuldiging. Intussen vertraagt het wagentje geleidelijk. Andere
chauffeurs beginnen ons langs links voorbij te gaan. Ik hou - denkend
aan de grijze haren - afstand, doch blijf links rijden, daar ik binnenkort
ook linksaf moet. En daar gebeurt het. Ter hoogte van de afslag begint het
wagentje plots te vertragen en blijft op het linkervak; als wou hij mijn
doorgang verhinderen. Ik kies echter de voorsorteerstrook en rijd tegen heel
gematigde snelheid door. Vlak voor ik het einde (betonnen stootblok) van de
strook bereik zie ik uit mijn ooghoek een richtingsaanwijzer aangaan en het
wagentje dat met zijn achtersteven naast mij hangt draait naar mij. Ik zie
het drama inwendig reeds gebeuren: ik ruk mijn stuur verder naar links,
claxoneer, en rem zo hard ik kan. Het wagentje wijkt echter geen duimbreed.
We komen op millimeters van elkaar tot stilstand. Mijn hart klopt in mijn
keel en het zweet staat in mijn handen. Ik voel een braakneiging opkomen. Ik
kijk naar de bestuurder van het wagentje en bemerkt dat de passagier (een
vrouw van middelbare leeftijd) met een glimlach om de mond zit, alsof ze van
het schouwspel genoten had. Ik bekijk de bestuurder, die met een
triomfantelijk gebaar een legimitatie (rijkswacht?) uit zijn jas haalt en me
met een gebaar sommeert door te rijden. Ik begin nu stilaan te begrijpen wat
er allemaal gebeurd. Dit is teveel. Ik open mijn raampje en doe teken aan de
andere bestuurder of hij ook zijn raam wil opendoen. Rijkswacht of niet,
iemand van de weg rijden kan volgens mij echt niet, zelfs indien ik onbewust
een grove fout zou hebben gemaakt (het risiko op een boete neem ik er maar
bij). Intussen kijk ik rond naar getuigen. Die vind ik niet. Het wagentje -
plots heel gehaast - rijdt zich plots vrij in achteruit en schiet in een
zijstraat. Met trillende benen vertrek ik opnieuw. De machteloosheid maakt
mij kwaad. Ik verwens mezelf dat ik de nummerplaat niet heb genoteerd. Ik
besluit dan maar dit te posten in een newsgroup. Misschien komt iemand van
jullie dat wagentje ook wel tegen en Gent... en dan weet je wat gedaan.
Ik ben bereid dit verhaal onder ede te verklaren en ik denk wel dat ik de
personen in kwestie nog zou herkennen.