🚀 go-pugleaf

. 
Kan een goed functionerende democratie bouwen op een sociaal kerkhof.

Zondag 5 oktober was het D-Dag -'dag van de democratie', in Antwerpen.
De organisatie is in handen van het Centrum voor Politieke Vernieuwing
en Triangel. in samenwerking met de partners van Het Sienjaal. . Het
initiatief ligt daarmee bij een handvol vernieuwers dat zich neerlegt
bij de huidige economische maatschappij-ordening als enige mogelijke
en daarbinnen wat democratische correcties tracht aan te brengen. Deze
jonge, ambitieuze vernieuwers staan daarmee niet alleen. Integendeel,
ze worden politiek en materieel bijgesprongen door een hele waaier van
beroepspolitici, ondernemers en journalisten. De ene ziet wat in het
Nederlandse Paars, de andere in de no-nonsense van Tony Blair , wie
het wat Zuidelijker zoekt komt terecht bij het :Clintoniaanse PDS van
D'Alema en Veltroni!
 Over ��n zaak zijn ze het roerend eens : fundamenteel valt er aan het
kapitalisme ( vrije markt') niet te tornen. Men wijst de 'uitwassen ,
van het systeem weliswaar ten stelligste af 
( 'wildkapitalisme '), maar niet het systeem zelf. Dat deze 'uitwassen
, wel eens inherent kunnen  zijn aan het systeem zelf wil men niet
geweten hebben. Waag het dus niet de sociaal-economische fundamenten
van deze maatschappij in vraag te stellen, je wordt door deze Yves
Desmetten belachelijk gemaakt. Vooral de klassenstrijd behoort,
luidens deze vernieuwers. tot het verleden. De grote conflicten tussen
arbeid en kapitaal zijn voorbij' zegt Pieter Vandekerckhove,
ex-jongerenverantwoordelijke van Agalev en ��n van de woordvoerders
van het Centrum voor Politieke Vernieuwing (CPV). Die uitspraak werd
nota bene gedaan in een sociaal jaar dat gekenmerkt werd door de
arbeidersstrijd bij Forges de Clabecq en Renault-Vilvoorde. Aan
uitvinders van warm water en zwart garen dus geen gebrek Maar deze
'vernieuwers.' hebben binnen het establishment nog geen unanimeteit.
Belgi� is wel degelijk een verzuild land, gebaseerd op duurzame
klassencollaboratie. De top van de georganiseerde arbeidersbeweging
zal zich niet zomaar laten wegvernieuwen; de grootburgerij daarentegen
weet dat er nog wel degelijk sociale krachtsverhoudingen zijn die ook
meetellen en is niet bereid het duurzame akkoord dat ze heeft met de
bureaucratische top van de arbeidersbeweging (Maastricht, EMU- --) te
grabbel te gooien voor een avontuur met enkele angry young liberals.
 Links - als het al niet met pak en zak is overgelopen of forfait
heeft gegeven - staat bij dit alles in het defensief . Dat is al zo
van Zwarte Zondag tot Witte Mars. Wil de ondogmatische,  kritische en
consequente linkerzijde op de terechte verzuchtingen van de burger
ingaan. moet zij zichzelf vernieuwen. Enerzijds terug aanknopen bij de
beste van haar tradities (arbeiderscontrole, sociale controle - - -).
Naast de onverbiddelijke verdediging van de sociale verworvenheden,
moet er een 'democratisch. programma' komen: stemrecht, pariteit,
opheffing bankgeheim. Kortom een alternatief programma om het tij �cht
te doen keren.
Namen noemen: 
TriAngel noemt zich de consumentenorganisatie van de politiek , en is
een geesteskind van de Coudenberg-groep rond advocaat Jean-Pierre De
Bandt.We zitten hier dus meteen bij de betere sociale kringen.
bekommerd over het voortbestaan van de unitaire Belgische staat. De
sounding board (aanvankelijk adviesraad) van TriAngel bestaat uit
zowat alle zwaargewichten uit de industrie en hautefinance: Fred
Chaffart (Generale Bank), Marcel Cockaerts (Kredietbank) - Paul De
Keersmaeker (Interbrew), Raf Decaluw� (Bekaert), Julien De Wilde
(Alcatel),Fr�d�ric Hannequart en Bernard Poelman (Bank Brussel
Lambert),Andr� Leysen (Gevaert), Jan Huyghebaert (Almanij).Wat zouden
deze heren denken van m��r democratie en transparantie in de zin van
deopheffing van het .bankgeheim, instelling van een vermogenskadaster?
Snapt u
waar het schoentje knelt??? 

In 1991 schreef Guy Verhofstadt zijn eerste 'Burgermanifest'. Hierin
brak hij een lans voor wat hij noemde de 'burgerdemocratie ' .Volgens
hem een totaal nieuwe  visie op democratie die ernaar streefde de
burger los te maken van de politieke. administratieve en fiscale macht
die hem omknelde. Het manifest vormde een pleidooi voor een
ultra-liberale samenleving die enkel te vergelijken valt met de
Amerikaanse. In het derde hoofdstuk pleitte hij onder de titel 'Het
recht om uit de staat te stappen , voor een minimale
overheidsopdracht. In feite kwam het neer op de afschaffing van
fundamentele overheidsvoorzieningen als onderwijs, gezondheidszorg en
pensioenen. De burger zou dan - zeer bevrijdend wel te verstaan - een
beroep kunnen doen op allerhande priv�-verzekeringen en
-instellingen..Om dit alles te laten slagen was het volgens
Verhofstadt wel noodzakelijk dat alle bedrijven zouden bevrijd worden
van elke vennootschapsbelasting (p.56-59). Deze idee�n roepen
onvermijdelijk het beeld op van de Amerikaanse rijken die hun mooie
villa's laten bewaken door priv�-milities, terwijl voor de armen
fundamentele basisrechten als gezondheidszorg ontbreken. Cijfers
spreken over 35 miljoen Amerikanen zonder enige vorm van medische
dekking. Verhofstadt. die tot nader order deze idee�n nooit heeft
afgezworen. staat dus voor het recht van de sterkste. Nochtans
profileerde hij zich ten tijde van de Burgermanifesten als d� grote
vernieuwer , de ultieme democraat. Vandaag schieten de initiatieven
die pretenderen de democratie te willen uitdiepen en het vertrouwen
van de burger in de politiek te willen herstellen als paddestoelen uit
de grond.  We noemen er enkele: Triangel, Centrum voor Politieke
Vernieuwing,  Vivant,  Zaal F, SOS Democratie,... 
Als apotheose van dit democratisch reveil staat op vijf oktober een
grootse democratiedag (D-Dag) op de agenda. Toch bekruipt ons een
beetje hetzelfde gevoel als bij Verhofstadt- Waarom? Wel- nooit
hoorden wij het begrip democratie zo beperkt, zo burgerlijk ingevuld
als vandaag .  Er wordt over democratie gesproken zonder daar ook maar
��n sociale voorwaarde aan te koppelen en zonder het te kaderen in een
bredere sociaal-economische visie. Het debat over politieke democratie
wordt volledig gescheiden van het debat over sociaal economische
kwesties. Nochtans zijn deze niet los te koppelen van elkaar- denken
wij- Volgens ons moet een visie op democratie deel uitmaken van een
globale maatschappijvisie.
Er wordt vandaag -te vaak aan de sleutelkwesties voorbijgegaan. Hoe
kan je een democratisch debat stimuleren wanneer - zoals vandaag in
Belgi� - ��n mens op vijf in bestaansonzekerheid verkeert. Net zoals
de strijd voor algemeen enkelvoudig stemrecht begin deze eeuw
gekoppeld moest worden aan de strijd voor kortere werkdagen en sociale
voorzieningen- zo moet volgens ons vandaag de strijd voor meer en
betere democratie samengaan met de strijd tegen sociale afbraak. Is
het niet normaal dat een groeiende groep mensen geen interesse meer
heeft in de politiek wanneer zij al een full-time bezigheid hebben met
het aan mekaar knopen van de eindjes? Belgi� telt vandaag 650.000
mensen die onder de armoedegrens moeten leven. Ons verbaast het niets
dat de bevolking geen vertrouwen meer heeft in de politiek. Kan je een
goed functionerende democratie bouwen op een sociaal kerkhof. Dat is
de vraag die centraal moeten staan in het debat. Wij denken dus dat de
kwaliteit van je democratie samenhangt met de sociaal-economische
grond waarop ze gebouwd is, De re�le keuze waar we vandaag voor staan
is de volgende : kiezen we voor een solidaire samenleving gebaseerd op
gelijke kansen en sociale bescherming of gaan we door met het
neo-liberale model, ons in de nek geduwd onder het mom van de Europese
eenmaking en met sociale uitsluiting als gevolg?
 En natuurlijk moet er ook gediscussieerd worden over
anderedemocratische structuren- Vandaag heeft de burger terecht het
gevoel dat zijn stemgedrag geen invloed heeft op het gevoerde beleid.
Wij vinden het dus zeker interessant ook te praten over
'democratische' ingrepen als cumulatieverbod. het imperatief mandaat
(de verkozenen zijn er niet om daags na hun verkiezing plots andere
standpunten te verdedigen dan deze waarvoor ze verkozen werden),
rotatie, beperkte bezoldiging van mandatarissen, opheffing van het
bankgeheim, meer controle van onderuit op het gerecht, stemrecht voor
niet Belgen, eerlijke verkiezingsinformatie - - Maar tegelijkertijd
moeten we eisen stellen en mobiliseren t�gen het Europa van
Maastricht- voor arbeidsduurvermindering met loonsbehoud en voor een
rechtvaardige fiscaliteit. Zo zou een eenmalige vermogensbelasting van
zeven procent, gepaard gaande met de instelling van een
vermogenskadaster en een optreden tegen belastingfraude ons drastisch
in staat stellen de intrestlast met jaarlijks 150 miljard te laten
zakken. Geld dat kan vrijgemaakt worden voor werkgelegenheid en
sociale projecten- Dit voorstel komt van professor Max Frank en houdt
rekening met eventueel gevaar voor kapitaalsvlucht. Belgi� blijft het
enige Europese land zonder een echte vorm van vermogensbelasting .Het
zou te flauw zijn zich te blijven verstoppen achter termen als
delokalisatie' of , globalisering' Uit een hele resem studies blijkt
dat het fenomeen , globalisering' toch wel enige relativering
verdient. E�n en ander zal aangepakt moeten worden op Europees niveau.
zo stelde Delors (toch een onverdachte man, nietwaar?) een belasting
op de internationale financi�le transacties voor - Kennelijk heeft men
na 150 jaar kapitalisme plots door dat de wereld overwoekerd wordt
door een onbeheersbaar netwerk van financi�le en economische machten,
zoals Koen Dille het onlangs nog stelde.
Tenslotte vinden we dat in het kader van een debat over democratie het
klassenkarakter van onze samenleving terug bediscussieerd moet worden.
Want hoewel we zogezegd leven in een democratie merken we dat
bedrijven de poorten sluiten zonder enige vorm van democratisch debat
of inspraak- We stellen vast dat er geen volksbeslissingsmacht bestaat
over wat en hoe er geproduceerd moet worden. Wij willen minder
produceren, anders produceren en iets anders produceren! Is het
democratisch dat een minderheid beslist over de sluiting van een
bedrijf en hiermee de toekomst van duizenden gezinnen hypothekeert? De
democratie moet zich uitstrekken tot het economische om een
volwaardige democratie genoemd te kunnen worden. Dit impliceert
collectivisering van een groot deel van het productieproces met
ingebouwde democratische spelregels .Het priv�-bezit van de
productiemiddelen zal zich immers nooit onderwerpen aan een
democratische controle Tegenover de moordende competitie en de almacht
van het kapitaal, dat vandaag aan elke democratische controle
ontsnapt- openen wij terug het debat over de democratische planning
van alle sectoren van de samenleving . We moeten ons dus de vraag
stellen of de parlementaire democratie nog wel een antwoord kan bieden
op de huidige crisis of er integendeel niet mee verantwoordelijk voor
is. Democratie moet zich afspelen op het niveau van de mensen en niet
in een stemhokje of in ��n of ander chique gebouw in Brussel. Dat is
democratie in zijn puurste vorm: de macht aan het volk in een
klassenloze maatschappij.

Wij verzetten ons sterk tegen de idee van de 'pens�e unique' .
Iedereen moet het maar eens zijn vandaag de dag . Alle politieke
formaties schuiven op naar het centrum en vallen daar in elkaars
armen. Deze neo-liberale eenheid toonde zich nogmaals met het zo
bejubelde Verdrag van Leuven. Dit verdrag werd ondertekend door alle
'democratische' partijen en een aantal sociale partners. Het vormt
volgens ons nochtans een stevige aanval op belangrijke sociale
verworvenheden. Het politieke bedrijfje zou een stuk aantrekkelijker
zijn mocht er nog echt gedebatteerd worden over sociale, politieke,
economische of culturele kwesties Wij geloven dus niet in de 'alles op
een hoopje' strategie. Op korte termijn lijkt het ons zinvol een links
front te vormen rond democratische �n sociale eisen. Een club als
TriAngel. die voornamelijk uit liberalen bestaat en een zeer
Amerikaans model nastreeft. maar bovendien leeft bij gratie van enkele
ondernemers, heeft hierin geen enkele rol te spelen. Wij vinden het
dan ook zeer bedenkelijk dat een gedeelte van Agalev , Coppieters en
Charta 91 zich door dit soort van witgekalkte liberalen laat
charmeren.

Torn Baetens (ex-lid Politieke Raad Agalev) 
Pascal Versavel en Dries Lesage (Jong Agalev) Stijn Van Handsaeme (De
Nar) 
David Dessers (Socialistische Jonge Wacht)