🚀 go-pugleaf

Gegroet,

-- schreef:
>  Het is louter een RADIO VERBINDING PROBLEEM die nog meer tot uiting
> komt in bij de alarm systeem gemeenschappelijk gebruikte frequenties +
> de sensoren met ingebouwde laag vermogen (10 milliWatt) zenders.

Dus ???


Wij hebben hier talloze systemen systemen die met ��n of twee watt 
zonder problemen afstanden van 36000 kilometers afleggen; ook op 
"gedeelde frequenties" en op snelheden (en dus ook bandbreedtes) die op 
zijn gemak een factor honderd hoger ligt dan een 433 MHz systeem.

Hetzelfde voor (ik zeg maar) de IEEE 802.11a/b/g/...: 100 mW op 
frequenties die 6 of 12 keer hoger ligt (en daardoor veel minder 
gemakkelijk door muren gaan), met bandbreedtes en snelheden en duizend 
maal hoger liggen en op een echt "vuilbak-frequentie".

Jij hebt blijkbaar geen enkel idee van wat de mogelijkheden zijn van 
radio-decoder DSP chipsets vandaag-de-dag.

Trouwens, het is niet de bandbreedte van je ontvanger die telt, maar de 
bandbreedte van je decoder.




Nu, allemaal een academische discussie natuurlijk.

Ik zit hele dagen in netwerk-beheer systemen. Indien men gebruik maakt 
van een ��n-richting systeem, dan zit met altijd met hetzelfde probleem:

Wat doe je als je geen "signaal" meer krijgt van het te-pollen toestel? 
(niet "alarm" maar geen signaal).

Dan zijn er twee mogelijkheden:

- ofwel moet men aanvaarden dat men dan altijd een alarm geeft (met als 
gevolg dat je veel "valse alarmen" zult hebben).

- ofwel moet men aanvaarden dat je dan mogelijk bepaalde echte alarmen 
niet gaat zien.

In een "professionele" wereld zijn beiden onaanvaardbaar.



Dus, dan moet je maar het geld investeren in een systeem dat 
twee-richting communicatie garandeerd. Als dat via radio, via draad is, 
via glasvezel, via satelliet of via postduiven passeert; dat maakt 
helemaal niets uit.



Cheerio! Kr. Bonne.