🚀 go-pugleaf

John Bokma wrote:
> Passero wrote:
>> Wel, wij hebben 2 jaar een project moeten maken met 3 mensen volgens
>> het UP process. Dat hield in dat we eerst een volledig ontwerp
>> moesten maken en das pas beginnen met coderen.
>
> Zelf geef ik daar ook de voorkeur aan, zeker bij een ingewikkeld/groot
> project.
>
>> Het sprak voor zich dat we daar
>> dus heel veel tijd aan hebben verloren.
>
> Dat is een foute gedachte. Ik ken inderdaad mensen die menen dat
> programmeren knopjes indrukken is, en dat het aantal toetsaanslagen
> per dag een maat is voor kwaliteit.


Zeker is dat een foute gedachte, maar ik associeer die juist meer met 
waterval-achtige methoden: eerst een paar maanden het ontwerp, en dan hoeft 
het alleen nog maar even uitgeprogrammeerd worden (testen wordt meestal 
overgeslagen).

Helaas blijkt dan tijdens het programmeren dat er zes maanden geleden toch 
iets onjuist gespecificeerd is, waardoor het ontwerp eigenlijk ongeschikt 
is, maar 'daar moet maar even omheen geprogrammeerd worden'.
Als dat stuk nou eerder ge-implementeerd was, had je eerder feedback, kon je 
het ontwerp bijwerken (aka refactoren), en de vervolgstappen in het project 
baseren op een juist ontwerp.

Het prettige aan een iteratief proces vind ik dus dat je er sneller achter 
komt of ontwerp-beslissingen al-dan-niet goed uitpakken. Zeker als je een 
klant hebt die actief volgt 'hoe het ermee staat'. Die kun je makkelijker 
een werkend stuk software voorleggen, dan een ontwerp.

>> IN de
>> theorie hebben ze gezegd dat UP gebruikt wordt voor grote projecten
>> met veel mensen en XP voor kleinere projecten met een kleinere groep
>> programmeurs.
>
> Kan ik mij iets bij voorstellen.

Waarbij ik mij nog wel eens afvraag wat oorzaak is en wat gevolg.

Groet, Jaap