🚀 go-pugleaf

Beste mensen,

 "Vanmiddag, precies om twaalf uur, op de klokslagen van de kerk van het 
dorpje Driehuis-Westerveld, werd RoX in een blank houten kist naar binnen, de 
aula ingedragen. Daarvoor was de kist bij de ingang van de lommerijke 
en serene begraafplaats op een rijdende baar gezet, die getrokken werd 
door twee zwarte paarden. En zo liep een droevige stoet van meer dan 
honderd familieleden, vrienden en bekenden -in stilte en rouw- via een 
kronkelig pad, omzoomd door oude grafstenen en grafmounumenten, naar 
boven, en waar zich op de top van een bosheuvel het crematorium bevond."

 Ik ben blij dat gegaan ben. Niet dat ik dacht dat ik er ooit spijt van 
zou hebben, maar ik ben blij dat ik gegaan ben omdat ik nu alsnog 
-postuum- met RoX, met Frank van Kollem, heb kunnen kennismaken, 
eigenlijk letterlijk: nu pas beschik ik over 'kennis' die RoX als mens voor 
mijn gedachten tot leven 'maakt'. Maar nu ligt hij hier in een kist en ook 
nu kan ik 'm niet zien - iedereen huilt - tot slot klinkt nog een 
melancholieke klezmermelodie, en waarvan je de ruis van de plaatopname nog 
goed kan horen - na afloop wordt er wijn en bier geschonken en er zijn 
soesjies - de familie van Rox is denk ik klein; een zielsverdrietige, maar 
krachtige moeder, zijn broer met zijn vrouw en kinderen...

 Er is nog veel te vertellen over de aangrijpende, maar ook 
berustende asbestemming van RoX, maar niet nu. 

 Ik ga zodadelijk naar zijn stamkroeg, ergens bij de Prinsegracht en de 
Brouwersgracht, en dan zal mijn beeld over RoX nog meer worden bijgesteld 
en verdiept. Maar een ding weet ik nu zekerder dan voorheen, namelijk dat 
RoX een bijzondere man was. Dat wist ik natuurlijk allang, maar de 
werkelijkheid is vaak zoveel overtuigender en duidelijker. Ik heb RoX dus 
nog nooit gezien, ook niet op een foto. De broer van Frank vroeg nog aan 
zijn moeder of ze een foto bij zich had. Dat beeld hou ik nog te goed. En 
eigenlijk doet 't er niets toe. Maar toch stond ik daar, naast de kist 
die ik ook even moest aanraken, en daar moest RoX in liggen, een 
bijzonder mens die ik heb gekend.

DirkJan

[former known as FoXoF]

*

Om toch nu al enige, concrete dingen te noemen over RoX kan ik 
zeggen dat RoX een alleenstaande, zevenenveertigjarige man was, van 
Joodse komaf, en dat een zijn grootste professies -naast wiskunde, 
pc's, internet, koffie en zijn moeder- origami was: hij kon 
soms een jaar lang bezig zijn om in een blaadje papier van twee bij twee 
centimeter, met behulp van een pincet, vijfhonderd miniscule vouwslagen 
aan te brengen, om zo -bedacht vanuit ingewikkelde wiskundige 
berekingen- een kunstwerk te maken. Want wie het detail niet beheerst, 
die kan ook nooit de waarheid verkennen.

[ eventuele follow-ups gelieve separaat te zenden per nieuwsgroep ]

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
DirkJan Vos                                                     mei 1995
foxof@dds.nl
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++