🚀 go-pugleaf

�Parkeervoorzieningen voor blinden en slechtzienden?

Door Corrie Balemans

Het is niet zo gebruikelijk dat mensen met een visusverlies een
parkeervoorziening aanvragen. In onderstaand artikel komen 2
NVBS-leden aan het woord die dit wel hebben gedaan. Zij boekten
succes. Maar in Utrecht werden aanvragen afgewezen. Peter Govaard
(mobiliteitsco�rdinator Midden-Nederland) heeft er wel begrip voor dat
een visusverlies geen doorslaggevend argument is om in aanmerking te
komen voor een parkeervoorziening. Niettemin staat hij open voor een
tegengeluid.

In Amsterdam is het niet zo eenvoudig om de auto in de buurt van het
huis te (laten) parkeren. Inwoners van de stad die met een geldig
rijbewijs een eigen auto besturen kunnen op kenteken bij de gemeente
een parkeervergunning aanvragen. Per woning worden maximaal 2
vergunningen afgegeven. Dit betekent niet dat de bewoners de
beschikking hebben over een eigen vaste parkeerplaats die niet mag
worden ingenomen door andere automobilisten. Weliswaar mag de auto in
de buurt van de woning onbeperkt blijven staan, maar dat mag op elke,
willekeurige, vrije parkeergelegenheid in de straat of de wijk waar de
eigenaar woont.

Zorgparkeervergunning

De Amsterdammer Henk Kortschot schrikt er niet voor terug om iets
ongebruikelijks te doen. Een uitdaging was het aanvragen van een
zorgparkeervergunning waarvoor hij op 25 maart 1997 een schriftelijk
verzoek indiende. Voor het halen van boodschappen en het viermaal per
week verrichten van de activiteiten bij de ziekenomroep had 1 van zijn
vriendinnen vervoer per auto aangeboden. Bovendien bleef zij in het
weekend regelmatig logeren. De kosten voor parkeren liepen hoog op.
Aanvankelijk werd ter voorkoming van een wielklem een ruime voorraad
kaartjes uit de parkeerautomaat gehaald. Met de inzet van de PIAF (een
persoonlijke parkeermeter) werd de aanslag op de portemonnee
draaglijker. De parkeerkosten bleven beperkt tot een maximum van f
18,- per dag. Een parkeervergunning zou ook deze kostenpost kunnen
drukken. Kortschot onderbouwde zijn aanvraag met een verklaring van de
oogarts en de opmerking dat het toenemend drukke verkeer en het
groeiend aantal obstakels op de trottoirs in Amsterdam de stad meer en
meer ontoegankelijk en gevaarlijk maakt voor voetgangers met
visusverlies. De gevraagde zorg/parkeervergunning werd aan Kortschot
verstrekt. "Een persoonlijke invalidenparkeerplaats vlakbij huis en
met een parkeerverbod voor andere automobilisten zit er voor mij niet
in. Deze voorziening is uitsluitend voor slecht ter been zijnde of
rolstoelafhankelijke autobestuurders. Omdat mijn vriendin heel goed
uit de voeten kan is het ook niet mogelijk op kenteken van haar auto
een invalidenparkeerkaart aan te vragen. Ik heb geen moeite gedaan om
verstrekking van een invalidenparkeerkaart voor de passagier in mijn
situatie te rechtvaardigen. Alvorens een plekje voor de auto te zoeken
kan mijn vriendin mij bij de deur van mijn woning of andere
reisbestemming afzetten."

Er moet meer aan de hand zijn

Marcel Koop uit Scharnegoutum kan als gevolg van een visusbeperking
net als Kortschot ook zelf geen auto besturen. Een
invalidenparkeerkaart op kenteken van eigen voertuig is voor hem dus
eveneens onbereikbaar. Een chronische botaandoening maakt hem het
lopen soms zo goed als onmogelijk Dat vond hij een gegronde reden om
een invalidenparkeerkaart verstrekt te krijgen. De arts van de
Gewestelijke Gezondheidsdienst (GGD) was het daarmee eens en de
gemeente handelde volgens het medisch advies. De afstand die Koop
zelfstandig lopend kan afleggen is wisselend, maar in zijn slechte
dagen nooit meer dan 600 meter. Hij noemt de voordelen van de kaart.
"Als ik gebruik maak van vervoer voor gehandicapten mag de chauffeur
tot vlakbij de deur rijden. Maak ik gebruik van vervoer met een
particuliere personenauto dan mag de bestuurder gebruik maken van alle
openbare invalidenparkeerplaatsen. Op voorwaarde dat de plek weer snel
vrij komt en de parkeertijd duidelijk is aangegeven is het ook
toegestaan de auto op invalidenparkeerplaatsen met een kenteken te
zetten. Gecombineerd met een parkeerschijf geeft de
invalidenparkeerkaart het recht om het voertuig maximaal 3 uren op een
parkeerverbod of bij een onderbroken gele lijn te parkeren."

Verschil oude en nieuwe parkeerkaarten

Vanaf oktober van het vorig jaar worden er alleen nog Europese
invalidenparkeerkaarten verstrekt. Met de invoering hiervan verdwijnen
de kentekengebonden kaarten en de passagierskaarten zodra de
geldigheidstermijn van de nog in omloop zijnde exemplaren is
verstreken. De Europese invalidenparkeerkaart is persoonsgebonden en
moet voorzien zijn van een pasfoto. Naast de parkeermogelijkheden van
de Nederlandse invalidenparkeerkaarten geeft de Europese kaart het
recht gebruik te maken van alle parkeervoorzieningen voor mensen met
een handicap in de landen van de Europese Gemeenschap. Het voordeel
van de Europese niet kentekengebonden kaart is dat alle mensen die om
welke reden dan ook niet in staat zijn meer dan 100 meter zelfstandig
lopend af te leggen het recht hebben om zich zo dicht mogelijk bij de
ingang van de reisbestemming te laten afzetten. De kaarthouder is ook
niet meer gebonden aan het gebruik van de eigen auto. Net als de oude
is de nieuwe Europese invalidenparkeerkaart 5 jaar geldig en kan
alleen worden verstrekt op advies van een GGD-arts. Als u al in het
bezit bent van een invalidenparkeerkaart en al eerder is vastgesteld
dat u nooit meer dan 100 meter zelfstandig zult kunnen lopen is bij
het aanvragen van een eerste of nieuwe Europese kaart geen herkeuring
nodig. Opmerkelijk is wel dat het aantal zelfstandig te belopen meters
van 600 naar 100 meters is gebracht.

Gemak of noodzaak

Met wisselend succes worden invalidenparkeerkaarten aangevraagd op
grond van een visusverlies. Het afhankelijk zijn van begeleiding in
een drukke en/of onbekende omgeving wordt daarbij aangemerkt als het
niet zelfstandig kunnen lopen. De tijdelijke afwezigheid van de
begeleider i.v.m. het zoeken naar een parkeerplaats geeft volgens
sommige aanvragers een gevoel van onveiligheid. Voor gemeente Utrecht
was voornoemde argumentatie niet sterk genoeg om een
invalidenparkeerkaart te verstrekken. Over het algemeen wordt deze
voorziening pas geadviseerd en toegewezen als er overduidelijk sprake
is van een ergonomische loopstoornis. Peter Govaard is
mobiliteitsco�rdinator van de Federatie Slechtzienden- en
Blindenbelang. Zijn regio is Midden-Nederland. Daarnaast zit hij in
het Stedelijk Overleg Lichamelijk Gehandicapten Utrecht. Hij vindt
zichzelf niet de aangewezen persoon om voor een
invalidenparkeervoorziening de barricaden op te gaan. "Welke manier
van reizen mensen met een visusverlies ook kiezen ze zullen altijd een
vorm van afhankelijkheid moeten accepteren. Een parkeervoorziening is
voor mensen met een beperkte visus alleen interessant als zij de
beschikking hebben over vervoer uitgevoerd door een sociale relatie.
Deze manier van verplaatsen levert voor een korte of langere tijd
gemak op. Het staat iedereen vrij hiervoor te kiezen. Maar ik zou niet
weten op welke manier ik de noodzaak hiervan zou kunnen aantonen."
Govaard staat open voor een tegengeluid. "In de korte tijd dat Elnet
nog bestaat zou dit een mooi onderwerp zijn voor een forumdiscussie."
Wat Govaard zelf betreft zet hij liever al zijn kaarten in op een goed
lopend aanvullend vervoer in het kader van de Wet Voorzieningen
Gehandicapten (WVG). Zijn ideaal is een open vervoerssysteem met
landelijk vastgestelde tarieven en zones. "WVG-tarieven zijn alleen
geldig voor inwoners van een door de gemeente vastgesteld gebied. Een
op de witte taststok aangewezen Amsterdammer betaalt in Utrecht fors
meer voor een stadsrit dan een blinde stadsinwoner die precies
dezelfde afstand reist. Reizigers zonder handicap kennen zulke
tariefsverschillen niet." Govaard kan zich voorstellen dat er net zo
goed kritische kanttekeningen zijn te plaatsen bij de noodzaak van een
parkeervoorziening voor mensen met een ergonomische loopbeperking. Het
WVG-vervoer is in principe ook toegankelijk voor mensen die
rolstoelgebonden of slecht ter been zijn. "Ik voel me niet deskundig
genoeg om hierover een standpunt in te nemen. Dat laat ik liever over
aan mensen die ervaring hebben met een loopstoornis." Inmiddels zijn
er 6 kaarten in omloop waarmee een mobiliteitsbeperking moet worden
aangetoond. De hierboven besproken 3 soorten invalidenparkeerkaarten
(waarvan de invalidenparkeerkaart gekoppeld aan een autokenteken en de
invalidenparkeerkaart voor passagiers uit de roulatie zullen worden
genomen), de WVG-vervoerspas, de pas die recht geeft gebruik te maken
van het ketenvervoer uitgevoerd door Traxx Connexxion en de
NS-begeleiderskaart. Govaard merkt zijdelings op dat hij voorstander
is van 1 kaart waarmee kan worden aangetoond dat er sprake is van een
mobiliteitsbeperking. Al schrijvende komt bij mij het idee naar boven
dat die ene kaart ongeacht de aard van de mobiliteitsbeperking toegang
zou moeten geven tot alle specifieke
vervoers/zorg/parkeervoorzieningen. Vooral voor mensen met een niet zo
eenvoudig te duiden nevenbeperking zou dat een verademing zijn. Een
mooi agendapunt voor de Chronisch zieken- en Gehandicaptenraad.

Eigen bijdragen

De vriendin van Kortschot is van auto op fiets overgeschakeld. Toch
wil hij zijn vergunning niet laten intrekken. "Ik kan de vergunning
heel gemakkelijk laten overschrijven op een ander nummerbord", zo
verdedigt hij zijn handelwijze. Dit vindt hij niet asociaal. "Ik
betaal net als alle Amsterdammers met een parkeervergunning elk
kwartaal een vast bedrag voor een plekje in de buurt van mijn woning.
Tot 2002 was dat f 67,00. Zolang ik niet over een auto kan beschikken
neem ik ook geen parkeerplaats in beslag waar een ander om zit te
springen."

(�) Anders Bekeken 25e jaargang - nummer 1 februari 2002. 'Anders
Bekeken' is het ledenorgaan van de Nederlandse Vereniging van Blinden
en Slechtzienden. http://www.nvbs.nl/



-- 
KRteG.
(Waarom het Haags zoveel krachttermen bevat)
http://www.xs4all.be/~tonstam/haags.html