🚀 go-pugleaf

According to file <475fn2$8eo@news.xs4all.nl>, 
the CIA tickled txtbreed@xs4all.nl (Patricia Savenije) to extract:

-> Bij het horen van die naam keek ze besmuikt om zich heen. Ze had toch
-> niet per ongeluk Hedy's stoel ook omver getrapt? Maar nee, er was geen
-> Bekende Nederlander te bekennen - op de gesoigneerde heer voor haar
-> na, dan. Hij keek met een trouwe hondenblik naar haar op, hijgde er
-> zelfs een beetje bij. Moest ze hem nu teleurstellen? Nee, dat kon ze
-> niet over haar hart verkrijgen. Ze schraapte daarom haar keel en zette
-> haar beste kinderstemmetje op. "Ach meneer", piepte ze, "ging het maar
-> zo eenvoudig. Ik doe mijn uiterste best voor u, maar sinds dat gedoe
-> met Lubbers is begonnen heeft niemand ergens tijd voor." Snikkend
-> stortte de man zich ter aarde en begon zijn colbert te verscheuren.
-> "Meneer! Ik smeek u, herneem uzelf!" stamelde ze en knielde naast hem
-> neer. "Ik ben bezig om een prijs speciaal voor u in het leven te
-> roepen! Mevrouw Spaink heeft beloofd een aktie te starten! Er komen
-> wereldwijd honderden homepages met uw teksten erop!" De man keek op,
-> pakte haar hand beet en mompelde dat hij wel een sigaret zou lusten om
-> van de schok te bekomen. Nu was het tijd om streng te zijn, besloot ze
-> - het was tenslotte voor zijn eigen bestwil. "Laten we liever naar
-> buiten gaan, een frisse neus halen", sprak ze monter. "Dat is toch
-> veel beter voor de gezondheid? En wie weet, misschien lukt het ons nog
-> om een snorfietsende jongere te vangen voor het avondmaal!"

Snel stond hij op en toverde zijn gebruikelijke stralende
glimlach tevoorschijn.  Het deed hem deugd dat het gebruikelijke
stukje theater met het colbertje en de tranen wederom zijn
uitwerking niet had gemist.  Zelfverzekerder dan ooit nam hij
haar hand en trok hij haar het drukke cafe uit, waarbij een
recordaantal stoelen tegen de vlakte ging.  Het bericht dat hem
weer een prijs zou worden uitegereikt, nee, dat er zelfs
speciaal een voor hem zou worden gecreeerd, had hem met
gevoelens van bravoure vervuld.  Snel kuste jij de roodharige
tot zij buiten adem om zijn hals hing.  Hij lachte even kort in
zichzelf.  Hij had altijd geweten dat Hedy "easy" was, maar zo
eenvoudig had hij het ook weer niet verwacht.  Hij dacht nog
even aan zijn bril, die op de cafetafel lag, maar besloot niet
terug te gaan.  Eerst die prijs veilig stellen, daarna .. zien
we wel weer.  Hij moest er om gniffelen.  Terwijl de roodharige
weer op adem kwam spitste hij zijn oren ... het onmiskenbare
geluid van een zwaar opgevoerde snorfiets kwam rap dichterbij.
Snel spuugde hij even op de stalen neuzen van zijn Doc Martens,
en met een welgemikte trap verbrijzelde hij de schedel van de
niet-gehelmde berijder.  "Ga je mee, lieve Hedy?", voegde hij de
roodharige toe, terwijl hij haar bij de hand, en de snorfietser
over de schouder nam, "We gaan lekker bij mij thuis barbecuen".
De roodharige bewoog echter niet mee.  Toen hij omkeek zag hij
vaag dat zij op de stoep was gevallen.  Hij kon niet goed zien
wat er aan de hand was en besloot de snorfietser ernaast te
leggen.  Deze moest toch een beetje leegbloeden, dus hij legde
het hoofd net over de stoeprand, bij een afvoerput.  Hij
twijfelde.  Hij zag net te weinig zonder bril om hulp te kunnen
bieden en verder was er niemand op straat te bekennen.  Er zat
niets anders op.  Hij liet de twee even liggen en rende terug
naar het cafe om zijn bril te pakken.  De bezoekers sprongen
allen van hun stoel om hem de gelegenheid te geven ze allemaal
ongestoord omver te lopen.  Met tastende handen gleed hij over
het tafelblad.  Ah, daar was zijn bril.  Snel zette hij hem op.
Hij rende, zonder nog een stoel te raken, terug naar de plaats
waar hij Hedy en de te verorberen snorfietser had achtergelaten.
"Shit!", siste hij, met de tanden opeengeklemd.  Hedy was
nergens meer te bekennen.  "Politici!  Allemaal onbetrouwbaar!",
mopperde hij, terwijl hij op de snorfietser afliep.  "Zonde om
die te laten liggen," besloot hij.  Net toen hij het lijk over
zijn schouder wilde gooien zag hij tot zijn niet geringe
verbazing dat het Jacques d'Ancona was. "Wat een toeval!",
glunderde hij, "Altijd al het idee gehad dat die een hete spies
in zijn rectum verdiende!".  Vrolijk fluitend keerde hij
huiswaarts, terwijl hij besloot zijn goede vriendin Patricia
voor vanavond uit te nodigen.  "Rood haar is rood haar,"
mompelde hij tenslotte, "en een toetje is een toetje".

-> My! Is that a modem in your pocket or are you just happy to see me?

It's a modem, I'm afraid. Let's connect!

__BenGrimm@xs4all.nl___Ben.C.O.Grimm@pobox.com___BenGrimm@dds.nl__
          I t�ld yo�, "Never�touch �he flop�y disk s�rface!"
----------------- http://www.xs4all.nl/~bengrimm -----------------