🚀 go-pugleaf

"Jaap Verhoeven" <jaap@gonzo.xs4all.nl> wrote:
> Karin Spaink:

> > Ahum. Wat hier aan 'positieve resultaten' is gepresenteerd, is alleen
> > casuistiek. (Als in: 'ik ken iemand die' of 'ik heb ooit'.) Dat is _geen_
> > bewijs, laat staan wetenschappelijk bewijs.
 
> > En wil je zulke verhalen bewijs noemen? Best, hoor. Ik heb een
> > homeopathisch middel genomen tegen mijn MS. Het hielp niet. Bewijs van
> > onwerkzaamheid geleverd.
 
> Ik hoor de homeopaten al denken: 'Maar DAT is ook een echte ziekte!'.

:-)

Ik ben ooit, toen nog geheel onduidelijk was wat ik had, uit ellende (en op
advies van een kennis, die hoog opgaf over deze mevrouw), bij een
voetzool-reflex therapeute beland. Dat was dolle pret. 
	(NB: Een en ander speelt in januari 1888. Ook toen hadden ze het al over
de mad cow disease.)

	"Ina vertelt dat ze lovende verhalen heeft gehoord over een vrouw in een
naburig dorp, een voetzoolreflex-therapeute. Ik kan het woord niet eens
uitspreken, ik verhaspel de lettergrepen van moeheid. Aan alternatieve
therapeuten hecht ik weinig waarde; er blijft zelden iets overeind van hun
stellige uitspraken wanneer die aan fatsoenlijk onderzoek worden
onderworpen. Verder ben ik wars van hun hocus-pocus en werken ze vooral op
mijn lachspieren - hoe ik ook mijn best doe, ik kan ze niet werkelijk
serieus nemen. Dat zeg ik Ina. Maar ja, de specialisten hebben me ook
nauwelijks wijzer kunnen maken, dus wat heb ik te verliezen, houdt ze me
voor. Dat is ook weer waar. Mijn behoefte om te weten wat er aan de hand is
met ditmijn lichaam is dermate groot dat ik uiteindelijk, zij het
halfhartig, een afspraak maak met de voetenmevrouw. Ik doe dit nu wel maar
ik geloof er voor geen cent in. Waarom doe ik dit? Stel dat ze met een
diagnose komt, zou ik me daar dan op verlaten?

	Ina rijdt me er de volgende dag in de auto naartoe. Een mevrouw, midden
veertig, doet de deur open en geeft me een hand. Wij dienen een lange trap
te bestijgen vooraleer we de onderzoeksruimte kunnen betreden. Grauw kom ik
boven, uitgeteld ga ik op een bank liggen. Wat eraan scheelt, vraagt ze me;
ik som de waslijst aan symptomen op en schrik er zelf van. 'Wat denk je
zelf dat je hebt?' vraagt ze. Als ik dat wist was ik hier uberhaupt niet
verschenen, denk ik bij mezelf, en zeg neutraal 'geen flauw idee.' Wat de
artsen ervan denken, wil ze weten; ik herhaal mijn vorige ant-woord. Ik
weiger haar meer informatie te geven dan mijn inventaris aan klachten: ik
wil haar interpretatie van mijn reflexen niet beinvloeden door haar gratis
voorkennis te geven over afwijkingen op scans, in ruggemergvocht en in
geleiding van de oogzenuw. Ze zal haar kundigheid uitsluitend op basis van
mijn voeten moeten bewijzen.

	Ze kijkt me diep in de ogen. (Ze doet ook aan iriscopie, zegt ze.) Ze
zet rustige muziek op en haalt warme handdoeken, neemt plechtig aan mijn
voeten plaats. Zodra ik merk dat een bepaalde plek pijnlijker of
kriebeliger voelt dan andere moet ik dat melden, legt ze me uit. Ze bevoelt
mijn voeten. Ze masseert, ze trekt, ze duwt, ze wrijft, ze vertelt met
zachte stem over meridianen en knopen, over de banden tussen organen en
punten op de voet. Haar massage voelt weldadig maar tegelijkertijd werkt
haar gedrag vreselijk op mijn lachspieren; haar hele theatrale act valt in
het water onder mijn openlijk tentoongespreide skepsis. Dat je gevoelige
plekken in iemands lichaam op deze manier kunt signaleren wil ik desnoods
geloven, zeg ik haar, ik kan me voorstellen dat een kwaal zich op meer
plaatsen manifesteert, maar hoe weet je dan wat er precies aan de hand is?
En hoe kun je nu in hemelsnaam via een massage van die voeten die organen
weer op orde brengen? Alsof je een lamp aandoet om het vallen van de nacht
tegen te gaan... Ze schuift ongemakkelijk op haar stoel en haar
bemoedigende opmerkingen geeft ze gaandeweg met meer schroom. Ik meld
trouwhartig wanneer ik iets voel. Zij tekent op een kaart mijn 'pijnpunten'
aan: eileiders, baarmoeder, milt, lever, darmen... de kaart raakt tamelijk
vol. Al mijn organen lijken in de war. Maar zenuwen, hersenen, ruggemerg,
bloedbanen en wat dies meer zij komen op haar kaart niet voor. Hoe zit dat,
vraag ik? Ze heeft geen antwoord. Ik krijg een pot pillen ter waarde van
vijftig gulden, extra vitaminen kan ik hoe dan ook waarschijnlijk wel
gebruiken, en een hand. Ze is blij dat ze van me af is.

	Ik heb wel meer rare dingen gedaan en gedacht in deze periode. In de
krant lees ik berichten over een mysterieuze ziekte die dood en verderf
zaait onder de Britse veestapel. Er heerst een besmettelijke ziekte die de
runderhersenen in een spons verandert: de dieren worden dol en agressief,
ze zakken door hun hoeven en er vallen gaten in hun hoofd. Onderzoekers
weten niet goed wat ze aanmoeten met de ziekte die ze the mad cow disease
hebben gedoopt, noch of hij overdraagbaar is op mensen. Jos en ik zijn een
paar maanden geleden in London geweest. Zou ik besmet vlees hebben gegeten?
Dat kalfslapje bij die Italiaan in Soho, in dat restaurant waar we een
fortuin moesten betalen voor een eenvoudige witte Lambrusco en alle gangen
met een noodvaart kregen opgediend, ze keken het eten onze mond in... Wie
weet heb ik de Engelse veeziekte. Zijn mijn hersenen in een spons aan het
veranderen? In de krant staan berichten over een ziekte die door teken op
mensen worden overgebracht, de ziekte van Lyme. Na een tekebeet volgt een
vaak niet opgemerkte ontsteking, waarna de pati�nt allerlei vreemde
verschijnselen krijgt en het zenuwstelsel langzaam aangetast raakt. Krijg
ik een koeiehoofd, circuleert er tekegif in mijn aderen, of heb ik
misschien inderdaad ms?"

(Uit: Vallende Vrouw)



groet,
        Karin Spaink

-  I write, therefore I am:   http://www.xs4all.nl/~kspaink
Steunfonds rechtszaak Scientology v. Spaink et. al.:
-  Vrienden van K., giro 450 9627, Amsterdam