🚀 go-pugleaf

De Gentenaar Achilles Mussche (1896-1974) zal voor mij altijd de auteur
blijven van ��n van de prachtigste boeken die ik ooit heb gelezen: 'Aan de
voet van het Belfort' (1950).  Een monument in onze letterkunde.  Qua stijl,
taalgebruik, inhoud en geschiedkundige waarde heb ik zelden iets
beklijvenders gelezen.  Dit is natuurlijk een heel subjectieve beoordeling.
Het boek is geen roman, nauwelijks een essay. Mussche zelf noemt het een
'sociaal fresco', waarin hij de geschiedenis van de Vlaamse wevers vertelt,
van in de middeleeuwen, met als hoogtepunt het drama van het Vlaamse
pauperisme in de hongerjaren 1845-1847.  E�n personage trekt door het hele
boek: het Vlaamse proletariaat, met zijn ellende door de eeuwen heen.  "In
jaren heb ik geen werk gelezen dat me zo dooreen heeft geschud, en zulk een
sterke bewondering, maar ook verontwaardiging heeft gewekt ...".  Dat
schreef over dit werk niemand minder dan Henriette Roland Holst.
Mussche was eerst en vooral dichter en ook in zijn prozawerk
is de ge�xalteerde po�et  vaak aan het woord.  Volgend fragment uit 'Aan de
voet van het Belfort' moge dit illustreren.  Let op de sfeerschepping door
middel van het overvloedig gebruik van de alliteratie en de zich herhalende
o-klank in al zijn schakeringen, vooral in het begin van het fragment.  G��n
gedicht, maar wel een dichter aan het woord.  Een zondagavondslaapmutsje in
proza.


                                De stoet van de stakers
                               -------------------------

Van ver al hoort men hem opkomen, als een storm, de stoet van de stakers
door de straten van de stad.  In een dubbele donder rolt hij aan, een donder
van de duizenden klompen tegen de plavei�n, en een donder van tromgeroffel,
er is in de stad niets anders meer dan die dof aanzwellende dubbele donder
van klompen en trommels in het donker, roffelend, roffelend al maar door in
sombere vastberadenheid.  Overal zijn de luiken toe, overal zijn de deuren
toe, de straten liggen daar leeg van schrik tussen hun hoge zwarte muren.
Avond aan avond stromen uit hun sloppen en steegjes de stakers met vrouwen
en kinderen allen samen en rukken in optocht door de stad van de rijken.
Zij hebben de tovermacht van het samenzijn in stoeten en meetings ontdekt,
de lucht van de vrije straat maakt hen een beetje dronken van vervoering;
zij hebben de hele dag honger geleden, en toch, in iedere betoging marcheren
zij op als naar een feest - een ernstig, bijna tragisch feest, zij weten dit
maar al te goed ... Van achter de hoge huizen stijgt ineens in een fanfare
de schetter van de klaroenen op; een vreemde gloed van fakkels begint te
weerlichten in de verte, vale klaarten scheren over de gevels, het wordt een
wilde krijgsdans van schimmen tegen de muren, en van achter de hoek, in ��n
krioeling, gulpt de stoet als een zee in de straat.

                                            ----------------

Goedenacht.