🚀 go-pugleaf

Vandaag 29 januari is het Gedichtendag, een gelegenheid om eens een
gedicht te posten in tekst en klank. Mijn keuze gaat naar een
dichtstuk dat misschien wel niet het allerbekendste is van onze
literatuur maar dat wel ��n van de bekendste versregels bevat:

"... want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische
bezwaren ..."

Het betreft 'Het huwelijk' van Willem Elsschot dat in Vlaanderen
overigens ook op de shortlist stond van een krant voor de
uitverkiezing van het meest geliefde gedicht. Dit wordt vandaag op
Gedichtendag bekendgemaakt.

Over 'Het huwelijk' schreef dr. R.F. Lissens destijds het volgende.

"Een ontzettend vers heeft men dit gedicht genoemd. Laten we er
"bijvoegen: in het licht van het absolute, een onwaar, onwaardig en
"grandioos vers. Onwaar, omdat het met vooringenomenheid alleen in het
"licht plaatst wat onherstelbaar gebrekkig is aan het verbond tussen
"man en vrouw. Onwaardig, omdat het onze uit licht en slijk geschapen
"natuur ontdoet van haar bovenzinnelijke luister en onder het
"menselijk peil dompelt. Grandioos, omdat het in weerwil van, of
"wellicht dankzij zijn pijnlijke kortzichtigheid een machtig en
"ontstellend beeld ophangt van ��n van de meest tragische ellenden van
"het bestaan: de wanhoop van de man, die ontdekt dat de vrouw met wie
"hij zich op leven en dood heeft verbonden, verwelkt is.

De tekst staat hieronder, de klank is een Vlaamse stem (logisch voor
een gedicht van Elsschot) die het gedicht leest en die is te
beluisteren via deze link (geen pop-ups, geen agressieve reclame):

http://myfreefilehosting.com/f/8f18038281_1.26MB


Willem Elsschot - Het Huwelijk.

Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar t�ch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.

	-----------------------------------
-- 
Michel