🚀 go-pugleaf

Ik loop al enkele dagen met mijn ziel onder mijn arm te sjouwen, en ik wil
dit kwijt:

Het was in een msn-conversatie tussen iemand die mij zeer dierbaar is en
mijzelf, dat ik deze liedtekst doorstuurde, een lied waar ik ongelooflijk
veel aan heb gehad in een zeer moeilijke periode. Waarom? Er waren geen kant
en klare oplossingen. Ik moest een zeer belangrijke beslissing nemen, en ik
had zoveel vragen, maar zo weinig concrete antwoorden.

Toen stuurde een goede vriendin me een MP3, met de volgende liedtekst:

The Great Escape <Dilana Smith>

Call me a fool it makes no difference
My minds made up I'm leaving today
I have to go I need to know
There must be more to life than this
Call me a fool I have to know
Let me go & search inside myself
Why does my mind always tell me different
To what my heart feels deep inside
Right now my life's a puzzle
And I have feelings I cannot hide
I have so many questions unanswered I'm taking the hardest way
I hope you understand why I've decided not to stay
Take a look at myself through strangers eyes
nothing ever changes till you see the wrong from right
I interpret my thoughts differently now
For the first time I see a path laid out for me
Call me a fool call me unfaithful one
I need a life I need to know
now that I finally know what's missing
Darkness has turned to light
Still life is like a puzzle
Oh maybe one day I'll get it right
So let me fly keep your distance
Let's go our separate ways
I hope you understand I can't live on yesterdays
And I'm not ashamed to say I'm so scared but I'll be okay
Please let me get away I think I've found
The great escape

Dit raakte mij zo diep. Zoals echter al gezegd, stuurde ik die bewuste
zondag deze tekst door naar die ene persoon, waarna ik de deur achter me
dichttrok en een frisse wandeling in de vrieskou ging maken.

Mijn correspondente echter was het Amerikaans-engels beroepsmatig zeer goed
machtig, en wist ik veel dat "the great escape" in de VS een eufemisme was
voor "zelfmoord".... Zij meende op dat moment werkelijk "dat ik eruit ging
stappen", dus probeer je voor te stellen hoe zij zich toen voelde...

Nu, na wat er met Briachons gebeurd is, herlees ik de tekst in kwestie keer
op keer, en misschien begrijp ik iets van zijn beweegredenen, maar misschien
ook niet:

"I have so many questions unanswered
I'm taking the hardest way
I hope you understand why
I've decided not to stay"

Ik heb het er zeer moeilijk mee, en daarom wou ik woensdag naar de
begrafenis van Bri gaan.

Ik kende Briachons niet, tenzij dan van zijn postings in nl.test, en ik moet
toegeven: ik ergerde me soms aan hem. Hij leek me zo perfectionistisch als
het op quoten aankwam bv. Nu begrijp ik waarom.

Maar ik wou graag in Lier zijn om "het leed een gezicht geven". Ik weet niet
hoe ik dit onder woorden moet brengen. Ik zou z�ker niet gegaan zijn om me
te verlekkeren aan het leed van anderen, zoals dikwijls gebeurd in onze
"emo-samenleving". Ik wou er gewoon zijn,  en ten diepste hierom <het valt
mij zeer moeilijk>: ik ben geweest op die plaats, waar Bri geweest is,
alleen: hij ging verder dan ik
ooit ging.

Op 1 november 2000 stond ik 's avonds aan het uiterste uiteinde van de
linkerpier in Oostende, bij wijze van spreken reeds met ��n been over de
reling, maar ik zou natuurlijk niet gesprongen zijn zonder mijn bezittingen
keurig uit te stallen <"Ordnung mu�t sein", nietwaar?>.

Genoeg.
I had it.
Compleet.
Volledig.

Ik heb nooit veel op gehad met zelfmoordenaars, of zo u wil: zelfdoders. Dat
was v��r die tijd. Sindsdien besef ik maar al te goed hoe ver een mens kan
gedreven worden, "hoe moe je van het leven kan worden", wat niet hetzelfde
is als "levensmoe" overigens.

Het is een gevoel van totale berusting in de grootste onrust: het
immens-dorstende verlangen naar rust en harmonie, het reikhalzend tasten
naar stilte in een orkaan van kakofonie.

Maar op dat moment dat deze mens totaal van god en mensen verlaten is, kreeg
ik
een sms-je van een goede internetvriendin <je zal dit ook lezen, meiske, en
bij deze de meest gevoelvolle knuffel vol dankbaarheid die je ooit hebt
gekregen>. Er was iemand die aan me dacht. E�n iemand die niet veroordeelde,
oordeelde,
sloeg noch striemde, driehonderd km ver.

Maar dit alles terzijde gelaten. Ik leef. Bri niet meer.

En om de een of andere reden voel ik me tekort geschoten. Om niet te zeggen:
schuldig. Had ik tussen de regels van zijn postings kunnen doorlezen? Had ik
kunnen merken wat er in zijn hart leefde, als ik maar wat attenter ware
geweest?

Ik weet het niet.

Ik weet het g-e-w-o-o-n niet.

Ik zal er morgen niet zijn, maar weet dat ik een speciale reden heb om in
gedachten heel, heel, heel erg aanwezig te zijn. Ik zou dit alles graag
willen vertellen aan de nabestaanden van Bri, maar ik heb er de moed niet
toe. Ik schaam me omdat ik leef, en dat dit gegeven hun niet troosten kan en
zal.

--
Ne Varietur
****************************************************************************
"Aliquando praeterea, rideo, jocor, ludo, homo sum" -
"Soms lach ik bovendien, maak ik gekheid; speel ik, ben ik mens"

"Als ik straks van het net val, zou je mij herinneren? Of zou je niet eens
merken dat ik ontnet ben? [Briachons - 17.06.2002]
http://users.pandora.be/briachons/
****************************************************************************





Posted by news://news.nb.nu