🚀 go-pugleaf

-----
-----
----- De Nachtclub.
-------------------

Yeah...
Het feedbacken van de wekker kroop dwars door mijn ziel en tastte mijn
zintuigen af. Mijn hoofd voelde als een bevroren ananas, mijn lichaam
hard en koud, toch brandde de ochtendzon in mijn witte huid. Ondanks
de stijfheid kon ik met een enorme snelheid de gordijnen dicht slaan
en ik deed een ronde zonnebril met blauwe glazen op, om mijn ogen voor
de resterende zonnestralen te beschermen. "Dit is niet zomaar een
kater," fluisterde ik tegen mezelf en probeerde te achterhalen wat ik
de avond hiervoor gedronken had. Ik was in een Nachtclub, waar maffe
intellectuele, geestelijk gestoorde en andere schizofrene
excentriekelingen komen. Waar levensstijlen van bijvoorbeeld Warhol nog
steeds bewonderd en nageleefd worden. Waar mensen nachten lang over
literatuur en kunst filosoferen (waar vind je dat nog?). Ondanks dat
ik straalbezopen was, zag ik haar staan. Het viel me op, dat ze er
anders uitzag dan de rest. Haar lichaam was in een strak oker gewaad
gestoken, dat perfect paste bij haar licht getinte huidskleur. Ik had
zoiets nooit eerder in een cultuur of mode magazine gezien. Haar
zwarte haar viel met lange slierten voor haar diep bruine ogen, die
mij tot haar aantrokken. Langzaam liep ik op haar af. Hier spreek je
niemand aan met: "He', ken ik jou niet ergens van?," of: "Kan ik je een
drankje aanbieden?". Hier mocht je niet eens aan oppervlakkig gezwam
de`nken. Boze krachten brachten mij dichter bij haar. Toen ik vlak voor
haar stond, herkende ik haar, maar ik had haar nog nooit eerder hier
gezien (He', ken ik jou niet ergens van?). Ze klemde haar armen om mijn
schouders, begon langzaam te dansen, en bleef me diep in de ogen
kijken. De combinatie van harde muziek, overmatig drankgebruik en haar
diepe bruine ogen zorgden ervoor dat ik in een vage trance raakte. Met
een vloeiende beweging bracht ze haar mond naar mijn oor en
fluisterde: "Het leven is waardeloos, als je sterft is de pijn
over...". Ik grinnikte en zei: "Misschien is er leven na de dood.".
Hierop antwoorde ze: "Een beter leven.". Ik bekeek haar en zag dat ze
het meende. Nu viel me pas op dat ze geen schoenen noch sokken droeg.
Heel teder likte ze mijn oorlel, dwaalde toen langzaam met haar tong
over mijn huid tot vlak onder mijn halsslagader. Haar blote voeten
lieten de grond los en rezen zo'n vijf centimeter er boven. Ze werd
spierwit, haar lichaam steenkoud. Haar bloedrode lippen zogen een
paarse vlek in mijn nek. Plotseling werd ik uit mijn roes verstoord
door een ondragelijke, stekende pijn in mijn hals. Haar gave tanden
waren uitgegroeid tot lange gepunte dolken, die mijn vel
doorstaken alsof het bladgoud was. Midden op de dansvloer zoog ze me
met een enorme kracht leeg. Het voelde alsof het vlees van mijn botten
werd gepeld, alsof mijn hoofd gevuld werd met helium. Ze trok haar
tanden terug, zoende me op de mond, die daardoor geverfd werd met
mijn eigen bloed. Ze liet me los en door mijn weke toestand kon ik
niet op eigen krachten blijven staan en ik stortte op de dansvloer
neer. Ik kon niets meer bewegen. Mijn gehoor was afgenomen, maar mijn
ogen werkten beter. Het zicht was helderder. Ik trachtte haar te
roepen, maar mijn mond kon niet meer spreken. De muziek werd zwaar en
laag, er drongen mensen om me heen die met brommende klanken spraken.
"Is hij dood?", vroeg iemand tussen de toeschouwers. Een man bevoelde
de slagader in mijn nek en zei: "Ja, hij is dood. Hij heeft te veel
bloed verloren." De toeschouwers begonnen te lachen. Welkom in de
NACHTCLUB. Welkom in de club van de nacht. Nacht, waarin het echte
leven begint, de club die het leven bee"indigd en de dood doet herleven
in de vorm van een zwarte engel. "Over een paar uur zal hij wel weer
kunnen lopen, misschien wel vliegen." De toeschouwers begonnen te
lachen zodat hun scherpe tanden bloot kwamen te liggen en blikkerden
in het vage licht. Ik lag nu weer op bed beschermd door de gordijnen
en een zonnebril. De pijn in het lichaam was veranderd in een
verzadigend gevoel van macht. Macht door een limietloze levensduur.
Het oerinstinct om te overleven. Iedere nacht op jacht gaan. Ik keek
nu verblijd om me heen en dacht: "Ik zal de zon nooit meer zien
schijnen."

Leiden, 8-1-1993, Jurren Gans aka ANY.


PS.: Laat me weten of ik meer moet schrijven...
     v922376@si.hhs.nl
     Bedankt!


///////////////////////////////||\\\\\\\\\\||//////////||\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
\\ Name    : Jurren I. Gans    ||-Going on means going-||   Haagse Hogeschool //
// E-MAIL  : v922376@si.hhs.nl ||-far, going far means-||  Sector Informatica \\
\\ Phone 1 : 071-149466        ||------returning.------|| Louis Couperusplein //
// Phone 2 : 01713-13996       ||----(TAO TE CHING)----||            Den Haag \\
\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\||//////////||\\\\\\\\\\||///////////////////////