🚀 go-pugleaf

Nero Klassiek 53: De Lowie-Treize kast


Nero Klassiek 53: De Lowie-Treize kast
Tek. & scen: Marc Sleen
Standaard Uitgeverij
50 p. (z/w)


Met de publicatie van De Lowie-Treize kast trekt Standaard Uitgeverij na
ruim zeven jaar een streep onder het Nero Klassiek project. Bedoeling
was een soort definitieve uitgave van de eerste 53 Nero-verhalen te
publiceren, min of meer als facsimile�s van de oorspronkelijke albums.
Die verhalen waren nog in zwart-wit en horen tot het beste dat Marc
Sleen in zijn lange carri�re heeft geproduceerd. Uiteraard oogstte dit
initiatief van de moeder aller Vlaamse stripuitgeverijen veel lof, want
doorgaans wordt ons strippatrimonium zwaar ondergewaardeerd. Ook was het
niet meer dan logisch dat Standaard Uitgeverij elk album voorzag van een
beknopt dossier waarin onder meer de politiek-sociale achtergrond van
het verhaal wordt toegelicht. Anderzijds is het onthutsend om vast te
stellen dat het om een eenmalig initiatief gaat: sommige Nero
Klassiek-delen zijn al uitgeput en worden niet herdrukt.
De Lowie-Treize kast luidde een memorabele periode in van de
geschiedenis van Vlaamse krantenstrip en van de Vlaamse pers tout court.
Na de laatste strook van dit verhaal verhuisde Sleen in april 1965 van
de krant Het Volk naar De Standaard, wat leidde tot een bitsig proces
tussen beide uitgevers. In de golden sixties waren strips immers nog een
belangrijke wapens in de strijd om de lezer. Naar verluidt zijn samen
met Sleen enkele tienduizenden lezers mee verhuisd naar De Standaard. We
zien het met Garfield nog niet gebeuren!
In De Lowie-Treize kast valt alleszins op dat Sleen in gedachten al bij
zijn nieuwe werkgever vertoeft. Niet alleen is het ��n van de kortste
Nero-verhalen ooit, ook de manier waarop hij de geloofwaardigheid van
zijn hoofdpersonage ondergraaft, is een vette kluif voor striptheoretici
en literatuurwetenschappers. Sleen sluit Nero voor praktisch de hele
duur van het album op in een kast, waarin hij de gebeurtenissen volledig
ondergaat. Ook de hulp van de vaste kliek rond Nero brengt ditmaal geen
zoden aan de dijk: zij zijn heel het album lang naar hem op zoek, maar
zonder succes. Zelfs superspeurneus Van Zwam kan Nero niet vinden.
Tenslotte versterkt Sleen het afscheidssfeertje nog door een pleiade van
personages uit vorige albums nog eens op te voeren.



-- 
"Hij was wel enorm veeleisend voor zichzelf. Op een dag toonde hij me
een pagina en vroeg mij: 'Is het zo dat jij de dingen ziet?'. Ik vond
het een fantastische pagina en zei hem dat ook. Maar hij bekeek de
pagina opnieuw en zei: 'Bah, er is toch iets dat me niet bevalt...'. En
plots nam hij het tekenblad en scheurde het gewoon in stukken. Whaah, ik
kon mijn ogen niet geloven! Maar Franquin nam de verscheurde pagina
terug mee. Spijtig, want anders had ik ze beslist uit de vuilnisbak
gevist! (lacht)."

Gos, tekenaar van "De katamarom", over zijn samenwerking met Franquin...