🚀 go-pugleaf

Zeven kogels voor Oxford-3 - De vlucht



Marcello Quintanilha & Jorge Zentner/Montecarlo
Lombard (coll. Polyptiek)
48 pagina's


De zeven kristallen ballen





Het klinkt oneerbiedig, maar om de omvang van deze reeks te vatten, heb 
je enige leeservaring nodig. Net zoals bij De Kraai van Lax wordt een 
minder traditionele vertelstructuur gebruikt en lijken de tekeningen 
hard en onverzorgd. Zentner en Montecarlo laten echter geen steek vallen 
in De vlucht. Wederom heb je een hele kluif aan dit derde deel van Zeven 
kogels voor Oxford want met de continue stroom aan informatie die de 
auteurs op ons afvuren, moet je bij de pinken blijven om de intrige te 
kunnen volgen. Enerzijds heb je het verhaal hoe Oxford lang geleden zijn 
vrouw leerde kennen (verteld vanuit het standpunt van de dochter), 
anderzijds de nu pensioengerechtigde, ouwe detective die zijn vrienden 
en kennissen uitnodigt voor een housewarming party en tijdens een 
gewaagd ritje op de schaatsbaan uitglijdt waardoor diens pistool afgaat 
en vriend Tony Schiaffino ineenstuikt. Heden en verleden verstrengeld 
met elkaar, de standpunten van verschillende personages uiteengezet.

Neen, Zeven kogels heeft allesbehalve een traditionele vertelstructuur. 
Het is een inventief geweven web waarbij de lezer na herlezing het 
ingenieuze scenario extra kan ontrafelen. Dubbel plezier. Tekenaar 
Quintanilha zet de personages rauw op papier: letterlijk en figuurlijk 
getekend door hun achtergrond. De groeven in Oxfords gezicht illustreren 
niet alleen diens ouderdom, ze geven hem karakter! De verschillende 
kadrages en camerastandpunten maken het geheel in tegenstelling tot de 
ogenschijnlijk droge vertelling visueel dynamisch. Zeven kogels voor 
Oxford is volwassen striplectuur.




-- 
"Hij was wel enorm veeleisend voor zichzelf. Op een dag toonde hij me 
een pagina en vroeg mij: 'Is het zo dat jij de dingen ziet?'. Ik vond 
het een fantastische pagina en zei hem dat ook. Maar hij bekeek de 
pagina opnieuw en zei: 'Bah, er is toch iets dat me niet bevalt...'. En 
plots nam hij het tekenblad en scheurde het gewoon in stukken. Whaah, ik 
kon mijn ogen niet geloven! Maar Franquin nam de verscheurde pagina 
terug mee. Spijtig, want anders had ik ze beslist uit de vuilnisbak 
gevist! (lacht)."

Gos, tekenaar van "De katamarom", over zijn samenwerking met Franquin...