🚀 go-pugleaf

Koblenz-3 - De laatste winter in Ishiyama


Thierry Robin
Arboris
48 pagina's


Samoerai-rpg





Doctor Koblenz is een rare kwiet. Met zijn schrandere assistente Clara 
trekt hij aan het begin van de 20ste eeuw van het ene sombere oord naar 
het volgende om er niet alledaagse zaken op te lossen. Zijn speciale 
gaven wendt hij aan om nader tot een oplossing te komen. Als tarief eist 
hij telkens tien levensjaren van zijn cli�nt.

Na eerdere affaires in een Engels industrieel mijnstadje (deel 1) en het 
oude Carthago (deel 2) vinden we Koblenz en Clara ditmaal terug in 
Japan. De traditionele waarden van de samoerai clashen er met het 
opkomende industrialisme want de nieuwe Japanse keizer wil mee met zijn 
tijd. De samoerai passen niet in zijn plaatje. Ironisch genoeg doet hij 
beroep op een reusachtige, metalen samoerai, de gevreesde Kinzoku Jin. 
En dat zullen zijn tegenstanders geweten hebben. Ze vallen als vliegen 
op een dag dat alle eendagsvliegen een re�nie zouden houden en besluiten 
"om de nacht eens door te trekken". Aan Koblenz om het tij te doen keren.

Koblenz' speurtocht lijkt wel op de verhaallijn van een rpg-game en het 
scenario dendert al even vlot vooruit als dit soort computerspellen. 
Maar echt oppervlakkig wordt het niet. Wel zeer amusant, mede door zijn 
ontmoeting met een divers scala van personages en de spannende relatie 
met zijn assistente Clara. Op een dieper niveau kunnen we ons afvragen 
waar Koblenz zich bevindt in de samenkomst tussen traditionele waarden 
en de moderne wereld die al om de hoek piept. Voer voor 
striprecensenten. Het antwoord staat trouwens op de laatste pagina. Wat 
de lezer het meest moet interesseren is het vooruitzicht op een vlot 
verteld, grafisch zeer knap en gevarieerd album. De geometrisch 
opgezette, gedetailleerde tekenstijl van Thierry Robin zet de nu al 
imposante evolutie van de Koblenz-reeks verder. Wij zijn bijvoorbeeld 
nog steeds onder de indruk van de intrede van de oogverblindende 
schoonheid Nikaem in deel 2 (pagina 25). Dit derde deel is zonder 
twijfel het beste deel van de reeks tot nu toe en is in 2005 samen met 
het al even recente De Duivels van Alexia-2 een album dat een eerste 
goeie indruk meer dan zomaar bevestigt. Koblenz-4 is naar verluidt n�g 
beter.






-- 
"Hij was wel enorm veeleisend voor zichzelf. Op een dag toonde hij me 
een pagina en vroeg mij: 'Is het zo dat jij de dingen ziet?'. Ik vond 
het een fantastische pagina en zei hem dat ook. Maar hij bekeek de 
pagina opnieuw en zei: 'Bah, er is toch iets dat me niet bevalt...'. En 
plots nam hij het tekenblad en scheurde het gewoon in stukken. Whaah, ik 
kon mijn ogen niet geloven! Maar Franquin nam de verscheurde pagina 
terug mee. Spijtig, want anders had ik ze beslist uit de vuilnisbak 
gevist! (lacht)."

Gos, tekenaar van "De katamarom", over zijn samenwerking met Franquin...