🚀 go-pugleaf

Syrdax schreef op Sat, 15 Oct 2005 19:32:57 +0200 in de nieuwsgroep
nl.taal 

>"Luc" meldde hier:
>> "Syrdax" <sir.edax@yz.invalid>:

>
>> Er zijn soldaten gesneuveld door nog wel meer onzinnige oorzaken. Dat
>> moet niet als argument meetellen in de vraag of Vlaanderen Frans- of
>> Nederlandstalig had moeten zijn.
>
>Hoe "moet niet"? Het was wel degelijk h�t Vlaamsgezind argument
>van na WW I!

We kunnen ervan uitgaan dat het taalprobleem en de specifieke
verhoudingen soldaat/officier binnen het Belgisch leger tijdens de
Eerste Wereldoorlog, aan het front tot bepaalde misverstanden en
mistoestanden hebben geleid die waarschijnlijk aan soldaten het leven
hebben gekost. 

Na de oorlog werd dit door nieuwopgerichte Vlaamse groeperingen,
politieke en andere zoals de Vlaamse Frontpartij en de VOSsen (Vlaamse
OudStrijders) nogal aangedikt en in zekere mate zelfs uitgebuit in het
belang van hun doelstellingen. De Vlaamse Beweging (in de ruimere zin
van de betekenis) stelde zich daar geen vragen bij en zo ontstond de
mythe dat Franstalige officieren doelbewust Vlaamse soldaten naar de
frontlijn stuurden met bevelen die ze verkeerd of niet zouden
begrijpen of interpreteren zodat ze vogels voor de (Duitse) kat waren.
Het staat buiten kijf dat er laakbare dingen zijn gebeurd aan de IJzer
maar het werd nooit bewezen dat soldaten moedwillig de dood werden
ingestuurd. 

De Franstalige historica Anne Morelli (ULB) heeft nu al wel een jaar
of tien geleden een boek gepubliceerd onder haar redactie met als
titel "Les grands mythes de l'histoire de Belgique". E�n van de
artikels behandelt het onderwerp van de Vlaamse soldaten aan de IJzer
die door hun gebrek aan kennis van het Frans de dood ingejaagd zouden
zijn. Dit wordt door het artikel weerlegt.

Zoals te verwachten kon worden stuitte Morelli's boek op heel wat
kritiek in Vlaanderen. Waarschijnlijk ook in Walloni� want ze
ondergraaft ook daar enkele heilige huisjes.

Een paar jaar geleden las ik een boek van de Vlaamse historica Sophie
De Schaepdrijver, "De Groote Oorlog", een revelerend werk dat voor mij
onvermoede aspecten van de Eerste Wereldoorlog in Belgi� behandelt.
Want door de invloed van de naoorlogse propaganda over de
gebeurtenissen aan het front was een ander aspect van de oorlog,
namelijk de toestand in het binnenland (ik heb het even niet over de
politieke toestand), bijna het enige dat jarenlang aan bod kwam
waardoor bijvoorbeeld de vluchtelingen, de deportaties, de honger, de
uitbuiting, kortom het terreurregime dat hier toen heerste helemaal op
de achtergrond en tenslotte vergeten raakte. Dat maakt Sophie De
Schaepdrijver goed. Maar ook zij behandelt natuurlijk de tragedie van
de Vlaamse IJzersoldaat maar zij komt tot hetzelfde besluit namelijk
dat de taalproblemen wel degelijk bestonden maar nooit van dien aard
zijn geweest dat er moedwillig mensen de dood in werden gejaagd. Een
verhelderend boek.

Maar dat er aan de IJzer veel miserie was bij de soldaten staat wel
vast en bij de Vlaamse soldaat die ruim in de meerderheid verkeerde
schoten die soms onverstaanbare bevelen wel degelijk in het verkeerde
keelgat. Het resultaat is dan ook de Frontbeweging geweest.
In een notedop ging het over het volgende.

<citaat>
De aan Belgi� trouwe Vlaamsgezinden worden ook onder druk gezet door
de Frontbeweging die aanhoudend het onrecht jegens de Vlamingen aan
het front aanklaagt. Het protest wordt steeds radicaler. De
legerleiding, daarin gesteund door de opperbevelhebber koning Albert
I, ziet in de Frontbeweging een bedreiging voor de tucht en de
loyauteit. De oorlogsmoe� soldaten zijn immers gemakkelijk
be�nvloedbaar. De legertop reageert met tuchtstraffen en vervolging
zodat de Frontbeweging zich terugtrekt in de clandestiniteit. Op 11
juli 1917 laat ze een eerste Open Brief verschijnen gericht aan de
Koning. Later volgen er nog meer. Ze klagen de taaltoestanden in het
leger aan en eisen de splitsing van de krijgsmacht in Vlaamse en
Waalse eenheden en zelfbestuur voor Vlaanderen. Met deze laatste eis
komt de Frontbeweging op dezelfde lijn te staan als de gematigde
activisten en ze beslist contact met hen te zoeken. Enkele soldaten
trekken over de linies. Hun missie loopt verkeerd af aangezien ze
onmiddellijk in het propagandacircuit van het activisme worden
misbruikt. De Frontleiding trekt haar handen van deze zogenaamde
sublieme deserteurs af, maar het is duidelijk dat er barsten zijn in
de Belgische loyauteit. In de Frontbeweging schiet een anti-Belgisch
sentiment wortel. Dit leidt tot een breuk met de vooroorlogse leiders
van de Belgischgezinde V.B.
<einde citaat>

Bron citaat: Encyclopedie van de Vlaamse Beweging.



-- 
Michel.

"Nu het weer herfst werd en men allerwegen
"de witte en blauwe druiven oogsten gaat
"die rijpten in het zuidelijk klimaat ...
(Max Schuchart)